می خواستم از " او " بنویسم ٬ اما کلمات تاب نیاوردند و زلف قلم را پریشان کردند . به سراغ ایمان رفتم و عشق را نیز به مدد طلبیدم .

او فرشته نبود . بال هم نداشت . رویین تن نبود و پیکر پولادی نداشت . مادرش الهه ای افسانه ای نبود و پدرش نیم خدایی اسطوره ای .او انسان بود . انسان . و همین جا زندگی می کرد . روی همین زمین و زیر همین آسمان . شبها همین ستاره ها را می دید و صبح ها همین خورشید را . انسان بود ٬ راه می رفت و نفس می کشید . می خوابید و بلند می شد . می جنگید و پیروز می شد . زخم هم بر می داشت . شکست هم می خورد . مثل من ٬ مثل تو ٬ مثل همه .

فرشته نبود ٬ بال هم نداشت . انسان بود . با همین وسوسه ها . با همین دردها و رنج ها .با همین تنهایی ها و غربت ها . با همین تردیدها و تلخی ها . انسان بود . ساده مردی امی .نه تاجی و نه تختی . نه سربازانی تا بن دندان مسلح و نه قصر و بارویی سر به فلک کشیده .آزارش به هیچ کس نرسید و جز راستی نگفت . اما او را تاب نمی آوردند . رنجش میدادند و آزارش می رساندند . دروغگویش می خواندند . شعبده باز و شاعرش می خواندند .و به خدعه و به نیرنگ پشت به پشت هم می دادند و کمر به نابودیش می بستند . اما مگراو چه کرده بود ؟ جز آنکه گفته بود خدا یکی است و از پس این جهان ٬ جهان دیگری است وآدمیان در گرو کرده خویشند . اما تابش نمی آوردند . زیرا که بت بودند ٬ بت ساز ٬ بت شیفته ٬ بت انگار و بت کردار .فرشته نبود . بال هم نداشت و معجزه اش این نبود که ماه را شکافت . معجزه اش این نبود که به آسمان رفت . معجزه اش این بود که از آسمان  به زمین برگشت . او که با معراجش تا ته ته آسمان رفته بود می توانست بر نگردد ٬ می توانست . اما برگشت .

باز هم روی همین خاک و باز هم میان همین مردم .

 

و زمین هنوز به عشق گامهای اوست که می چرخد .

و بهار هنوز به بوی اوست که سبز می شود و خورشید هنوز به نور اوست که می تابد .

" دلگویه های عرفان نظر آهاری "